Σχεδιασμός και αξιολόγηση υποβρύχιου σκυροδέματος

Η συνδυασμένη επίδραση των παραγόντων ιξώδους κατά της έκπλυσης και των μειωτών νερού υψηλής εμβέλειας ελέγχει την αρχική ρεολογική συμπεριφορά του UWC. Καταλήγει σε αργή ροή με τον χρόνο κάτω από το δικό του βάρος πριν αρχίσει να σκληραίνει, σε αντίθεση με το συνηθισμένο φρέσκο ​​σκυρόδεμα, το οποίο συνήθως παίρνει το σταθερό του σχήμα πολύ γρήγορα. Οι κοινώς χρησιμοποιούμενες τυπικές δοκιμές για εργασιμότητα απλού νωπού σκυροδέματος, όπως η δοκιμή πτώσης ή η δοκιμή ροής (επάλειψης), είναι ανεπαρκείς.

Το σκυρόδεμα που ρέει συνήθως πέφτει στο ένα τρίτο ή λιγότερο του αρχικού ύψους στη δοκιμή πτώσης, και το αποτέλεσμα είναι ένας καταρρέοντας σωρός, το ύψος του οποίου είναι πιθανό να προσδιοριστεί από τη γωνία ανάπαυσης των μεγαλύτερων σωματιδίων. Επομένως, η οπτική μέτρηση του σκυροδέματος που κατέρρευσε, ή απλά το ύψος του σκυροδέματος, δεν διαφοροποιεί τα χαρακτηριστικά δύο συνεκτικών σκυροδέματος. Επιπλέον, ακόμη και αν ληφθεί μια μετρήσιμη πτώση, το δείγμα θα συνεχίσει να καθιζάνει και να δείχνει αυξανόμενη πτώση με το χρόνο. Ο πίνακας ροής του Γερμανικού Ινστιτούτου Τυποποίησης (DIN), ο οποίος αναπτύχθηκε στη Γερμανία ως δοκιμή εργασιμότητας για συνηθισμένα σκυρόδεμα και υιοθετήθηκε ως βρετανική τυπική δοκιμή (BS 1881: 1984), δεν είναι πλέον ικανοποιητική από τη δοκιμή πτώσης. Η δοκιμή αποσκοπεί στη μέτρηση μιας χονδρικής ιδιότητας του σκυροδέματος, αλλά η συνθήκη του τελικού σημείου για το ρέον σκυρόδεμα (510 mm) μπορεί να επιτευχθεί μόνο υποθέτοντας ότι το σκυρόδεμα απλώνεται σε δίσκο {{5} } πάχος mm, ίσο με το μέγεθος των μεγαλύτερων σωματιδίων και σαφώς δεν είναι αντιπροσωπευτικό του όγκου. Η δοκιμή είναι επίσης ευαίσθητη στον χειριστή (χειροκίνητο τράβηγμα της πλάκας βάσης, τέλεια επίπεδη θέση). Έτσι έχουν αναπτυχθεί πολλές άλλες δοκιμές για την αξιολόγηση του UWC και θα περιγραφούν εν συντομία στην επόμενη ενότητα.