Τεχνικά Θέματα Εφαρμογής Πολυκαρβοξυλικών Υπερρευστοποιητών

Προσαρμοστικότητα πολυκαρβοξυλικών υπερρευστοποιητών σε τσιμεντοειδή υλικά

Η ορυκτή σύνθεση του τσιμέντου στην Κίνα είναι αρκετά περίπλοκη. Σε συνδυασμό με την εκτεταμένη χρήση πρόσμικτων, ειδικά την αστάθεια των ιδιοτήτων της ιπτάμενης τέφρας, οι πολυκαρβοξυλικοί υπερρευστοποιητές εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν προβλήματα προσαρμοστικότητας με το τσιμέντο και τα πρόσμικτα. Αυτά τα ζητήματα αντικατοπτρίζονται κυρίως σε:

Το σημείο κορεσμού των πολυκαρβοξυλικών υπερρευστοποιητών ποικίλλει ανάλογα με τα διαφορετικά τσιμέντα.

Μειωμένος ρυθμός μείωσης του νερού.

Αυξημένη απώλεια σκυροδέματος λόγω καθίζησης.

Ανεπαρκής πάστα που οδηγεί σε φαινόμενο «υπολείμματος τόφου».

Ζητήματα όπως αιμορραγία, διαχωρισμός και δυσκολία στην άντληση.

Ευαισθησία στη δοσολογία, με αποτέλεσμα το σκυρόδεμα είτε να μην πήζει σωστά είτε να απελευθερώνεται υπερβολικά.

Οι λόγοι είναι αρκετά περίπλοκοι, όπως η φρεσκάδα και η λεπτότητα του τσιμέντου, ο τύπος και η δοσολογία των προσμείξεων στο τσιμέντο, η αναλογία διαφόρων ορυκτών συστατικών, ιδιαίτερα το αργιλικό τριασβέστιο, ο τύπος και η δόση του γύψου, η περιεκτικότητα σε άνθρακα και η ζήτηση νερού ιπτάμενη τέφρα και άλλους παράγοντες απόδοσης που επηρεάζουν την προσαρμοστικότητα των υπερρευστοποιητών σε τσιμεντοειδές υλικά.

Οι λύσεις για την προσαρμοστικότητα των πολυκαρβοξυλικών υπερρευστοποιητών περιλαμβάνουν:

Προσαρμόζοντας την αναλογία άμμου, την αναλογία μεγέθους των χονδροειδών αδρανών, την αύξηση του όγκου της πάστας στο σύστημα σκυροδέματος και την αύξηση της ποσότητας ιπτάμενης τέφρας, διασφαλίζοντας παράλληλα την αντοχή του σκυροδέματος.

Χρήση ενώσεων αιθερικού εστέρα στο μητρικό υγρό και κατάλληλη αύξηση της δόσης. Γενικά, μια αναλογία 5:5 αιθέρα προς εστέρα λειτουργεί καλά. Αυξήστε τη δόση κατά 0,2% αυξήσεις, καθώς η υπερβολική αύξηση ταυτόχρονα μπορεί να οδηγήσει σε υπερδοσολογία, καθιστώντας δύσκολο τον εντοπισμό του προβλήματος, ενώ η πολύ μικρή αύξηση είναι αναποτελεσματική.

Προσθήκη ή αλλαγή συστατικών, αύξηση της αναλογίας παραγόντων συγκράτησης της καθίζησης, χρήση σύνθετων επιβραδυντικών όπως γλυκονικό νάτριο, σακχαρόζη, φωσφορικά άλατα, ATMP, κιτρικό οξύ, τροποποιημένο άμυλο, χρήση διαλυτής κυτταρίνης, κόμμι ξανθάνης, δεξτρίνης, τροποποιημένων διαλυτών παχυντών ή συμπλήρωμα «θείο». ή "αλκάλι" στο σκυρόδεμα, μπορεί ως επί το πλείστον να βελτιώσει την προσαρμοστικότητα.

Αλλαγή πολυμερών συστατικών με προσαρμογή ορισμένων συστατικών κατά τη διάρκεια της σύνθεσης για ενίσχυση της προσαρμοστικότητας.

Επί του παρόντος, οι τρεις πρώτες μέθοδοι είναι σχετικά απλές και αποτελεσματικές για την αντιμετώπιση προβλημάτων με υπερρευστοποιητές σκυροδέματος. Καθώς η έρευνα για τους πολυκαρβοξυλικούς υπερρευστοποιητές βαθαίνει, η τέταρτη μέθοδος θα καταστεί σταδιακά εφικτή.

1.2 Ευαισθησία των πολυκαρβοξυλικών υπερρευστοποιητών στην περιεκτικότητα σε άργιλο

Η περιεκτικότητα σε άργιλο στην άμμο και το χαλίκι μπορεί να έχει μη αναστρέψιμες επιπτώσεις στην απόδοση του σκυροδέματος και να μειώσει την αποτελεσματικότητα των πολυκαρβοξυλικών υπερρευστοποιητών. Ο κύριος λόγος είναι ότι μια μεγάλη ποσότητα πολυκαρβοξυλικού υπερρευστοποιητή απορροφάται από τον άργιλο, μειώνοντας τη διαθέσιμη ποσότητα για τη διασπορά σωματιδίων τσιμέντου, οδηγώντας σε κακή διασπορά. Όταν η άμμος έχει υψηλή περιεκτικότητα σε άργιλο, ο ρυθμός μείωσης του νερού του υπερρευστοποιητή μειώνεται σημαντικά, η απώλεια καθίζησης αυξάνεται, η ρευστότητα μειώνεται, το σκυρόδεμα είναι επιρρεπές σε ρωγμές, πέφτει η αντοχή και επιδεινώνεται η ανθεκτικότητα.

Οι συμβατικές λύσεις στο πρόβλημα της περιεκτικότητας σε άργιλο περιλαμβάνουν:

Αύξηση της δόσης ή της αναλογίας των παραγόντων κατακράτησης καθίζησης βραδείας αποδέσμευσης. Ωστόσο, η ποσότητα πρέπει να ελέγχεται για να αποφευχθούν προβλήματα όπως το κιτρίνισμα, η αιμορραγία, ο διαχωρισμός, το πάτημα του πυθμένα και οι υπερβολικά μεγάλοι χρόνοι πήξης σκυροδέματος.

Ρύθμιση της αναλογίας άμμου ή αύξηση της ποσότητας του παράγοντα που συμπαρασύρει τον αέρα. Αυτό στοχεύει στην αύξηση της ποσότητας ελεύθερου νερού και πάστας στο σύστημα σκυροδέματος μειώνοντας την αναλογία άμμου ή αυξάνοντας την περιεκτικότητα σε αέρα, προσαρμόζοντας έτσι την απόδοση του σκυροδέματος.

Προσθήκη ή αλλαγή στοιχείων για τον μετριασμό του προβλήματος. Πειράματα έχουν δείξει ότι η προσθήκη κατάλληλων ποσοτήτων μεταδιθειώδους νατρίου, θειοθειικού νατρίου, εξαμεταφωσφορικού νατρίου ή θειικού νατρίου στον υπερρευστοποιητή μπορεί να μειώσει την επίδραση της περιεκτικότητας σε άργιλο σε κάποιο βαθμό. Ωστόσο, οι παραπάνω μέθοδοι δεν μπορούν να λύσουν όλα τα ζητήματα της περιεκτικότητας σε άργιλο και δεδομένου ότι η περιεκτικότητα σε άργιλο επηρεάζει την ανθεκτικότητα του σκυροδέματος, απαιτείται περαιτέρω έρευνα. Η θεμελιώδης λύση είναι η μείωση της περιεκτικότητας σε άργιλο στις πρώτες ύλες.