Ποια είναι η μέθοδος σύνθεσης του πολυκαρβοξυλικού υπερρευστοποιητή

1. Ένωση με γλυκονικό νάτριο

Καθώς αυξάνεται η δόση του γλυκονικού νατρίου, η αρχική καθίζηση του σκυροδέματος παρουσιάζει αυξητική τάση και η 60-λεπτή καθίζηση αυξάνεται επίσης, αλλά η απώλεια καθίζησης με την πάροδο του χρόνου παραμένει σχετικά μικρή. Παρατηρήθηκε επίσης κατά τη διάρκεια του πειράματος ότι ο υπερκορεσμός του γλυκονικού νατρίου θα μπορούσε να οδηγήσει σε αιμορραγία και διαχωρισμό στο σκυρόδεμα. Επομένως, αν και το γλυκονικό νάτριο μπορεί να καθυστερήσει τη διαδικασία ενυδάτωσης του τσιμέντου, δεν επηρεάζει την πρώιμη ανάπτυξη αντοχής.

2. Ένωση με αντιαφριστικό παράγοντα

Καθώς αυξάνεται η δόση του αντιαφριστικού παράγοντα, η αρχική καθίζηση του σκυροδέματος δείχνει μια τάση πρώτα να αυξάνεται και μετά να μειώνεται, ενώ η 60-λεπτή καθίζηση μειώνεται. Η αρχική αύξηση της καθίζησης οφείλεται κατά κύριο λόγο στον αντιαφριστικό παράγοντα που μειώνει την παρουσία μεγάλων, ανομοιόμορφων, ασταθών και επιβλαβών φυσαλίδων αέρα στο σκυρόδεμα. Ωστόσο, καθώς η δοσολογία του αποαφριστικού παράγοντα αυξάνεται περαιτέρω, αφαιρούνται επίσης οι ευεργετικές φυσαλίδες αέρα, προκαλώντας και πάλι μείωση της αρχικής καθίζησης. Το πείραμα αποκάλυψε επίσης ότι καθώς αυξάνεται η δόση του αντιαφριστικού παράγοντα, η εργασιμότητα του σκυροδέματος αρχίζει να επιδεινώνεται.

3. Ενωση με Αντιαφριστικά και Παρασύρουν τον Αέρα

Στις κατασκευές από σκυρόδεμα, δεν είναι όλες οι φυσαλίδες αέρα ωφέλιμες. Γενικά, οι φυσαλίδες αέρα με μικρές διαμέτρους (10-100 μm), ομοιόμορφη κατανομή και σταθερή δομή θεωρούνται ωφέλιμες, ενώ μεγάλες, ανομοιόμορφες και ασταθείς φυσαλίδες αέρα θεωρούνται επιβλαβείς. Ως εκ τούτου, αντιαφριστικά και παρασυρόμενα μέσα αέρα χρησιμοποιούνται συχνά στη μηχανική για τη ρύθμιση της ποσότητας και της ποιότητας των κενών αέρα στο σκυρόδεμα, βελτιώνοντας έτσι ορισμένα χαρακτηριστικά απόδοσης του σκυροδέματος. Η χρήση μιας τεχνικής "ξεφουσκώνω πρώτα, συμπαρασύρω αργότερα" για την επεξεργασία πολυκαρβοξυλικών υπερρευστοποιητών μπορεί να αποφέρει σημαντικά αποτελέσματα.

4. Ένωση με παραδοσιακούς παράγοντες μείωσης του νερού

Η μοριακή δομή των πολυκαρβοξυλικών παραγόντων μείωσης του νερού είναι τεχνητά σχεδιασμένη, κυρίως σε μορφές "χτενιού" ή "κλαδιού". Οι μοριακές κύριες αλυσίδες τους φέρουν πολλαπλές πλευρικές αλυσίδες ορισμένου μήκους και ακαμψίας, καθώς και λειτουργικές ομάδες όπως τα σουλφονικά, που προσδίδουν φορτίο στα σωματίδια τσιμέντου. Μόλις η κύρια αλυσίδα προσροφηθεί στην επιφάνεια των σωματιδίων τσιμέντου, οι πλευρικές αλυσίδες δημιουργούν στερικό εμπόδιο, αποτρέποντας τη συσσωμάτωση σωματιδίων και επιτυγχάνοντας αποτελέσματα μείωσης του νερού. Οι παραδοσιακοί παράγοντες μείωσης του νερού έχουν γραμμικές μοριακές δομές. Όταν τα μόριά τους προσροφούνται σε σωματίδια τσιμέντου, οι σουλφονικές ομάδες τους φορτίζουν τα σωματίδια, σχηματίζοντας ένα ηλεκτροστατικό πεδίο. Η απώθηση μεταξύ των φορτισμένων σωματιδίων τα διασκορπίζει στο μέσο (νερό), μειώνοντας έτσι τη ζήτηση νερού. Ωστόσο, λόγω των διαφορών στις αποτελεσματικές αναλογίες των συστατικών και τα μοριακά βάρη, ο συνδυασμός των δύο τύπων παραγόντων μπορεί να οδηγήσει σε ανεπιθύμητες αντιδράσεις, με αποτέλεσμα την απώλεια της εργασιμότητας του σκυροδέματος.

5. Σύνθεση με επιβραδυντές

Υπάρχουν διάφοροι τύποι επιβραδυντών και η συμβατότητά τους με πολυκαρβοξυλικούς παράγοντες μείωσης του νερού δεν είναι ομοιόμορφη. Για παράδειγμα, το κιτρικό νάτριο δεν είναι κατάλληλο για σύνθεση με πολυκαρβοξυλικούς παράγοντες μείωσης του νερού. Αντί να επιτύχει επιβραδυντικό αποτέλεσμα, ένας τέτοιος συνδυασμός μπορεί να οδηγήσει σε επιτάχυνση και τα διαλύματα κιτρικού νατρίου παρουσιάζουν επίσης κακή αναμίξιμη με πολυκαρβοξυλικούς παράγοντες μείωσης του νερού. Από την άλλη πλευρά, τα επιβραδυντικά με βάση τη ζάχαρη, όπως το γλυκονικό νάτριο, είναι εξαιρετικά συμβατά με πολυκαρβοξυλικούς παράγοντες μείωσης του νερού. Παρέχουν εξαιρετικά επιβραδυντικά αποτελέσματα και, υπό κατάλληλες δόσεις, μπορούν επίσης να ενισχύσουν την αντοχή του σκυροδέματος.